Ironman Frankfurt : het verslag

Na een veel te korte nacht, een laatste poging om nog koolhydraten te stapelen en nog half slapend kruip ik zondagmorgen om 4u30 in het busje dat ons van het hotel naar het centrum van Frankfurt brengt. Ik stel me verschillende keren dezelfde vraag: “Waar ben ik nu weer aan begonnen?”. En dan klinkt plots de hemelse stem van Freddy Mercury door de luidsprekers: ‘Don’t stop me now’ .In een klap slaat mijn stemming volledig om: ik zie het terug helemaal zitten en neem me voor de hele dag het beste van mezelf te geven.
In het centrum van Frankfurt nemen we de bus naar de zwemstart in de Langener Waldsee. Bij het binnentreden van de wisselzone krijg ik een eerste keer kippevel. Het is alsof er nu echt geen weg meer terug is. Ik maak me rustig klaar voor de wedstrijd en begeef me dan naar de zwemstart. Het is een indrukwekkend zicht: een prachtig meer, meer dan 2500 atleten en een pak toeschouwers. Ik word er zelfs even emotioneel van. Na de start van de pro’s en de eerste 300 age-groupers om 6u45 ga ik in het water. Hoewel het nog 15 minuten is tot we starten zie ik al een pak atleten aan de startlijn liggen. Omdat ik vooraan wil starten besluit ik mij ook al klaar te leggen. Ik vind een plaatsje op de eerste rij en vanaf dan is het aftellen naar de start. Om 7u klinkt eindelijk het startschot. Bijna meteen heb ik vrije ruimte en kan ik mijn eigen tempo zwemmen. Het zwemmen gaat bijzonder vlot. Na 52’53 kom ik uit het water, goed voor een 59e tijd overall en 12e plaats in mijn categorie. Zo snel had ik zeker niet verwacht, zeker gezien de beperkte zwemtrainingen.
Na een rustige wissel spring ik op de fiets. De eerste 12km richting Frankfurt gaan in licht dalende lijn. Ik begin rustig en zoek mijn eigen tempo. In Frankfurt beginnen we aan 2 rondes van 84km met 7 hellingen. Op de eerste hellingen voelen de benen super en ga ik eigenlijk iets te snel, want ik haal atleten die mij net voorbij reden terug in. De latere hellingen probeer ik meer op reserve te rijden. Dat is niet altijd makkelijk, want langs de weg staat een massa volk (volgens sommige bronnen 450.000 toeschouwers). Op Heartbreak Hill spelen zich dan ook echte Tour de France taferelen af. Overal hoor ik mijn naam roepen en rij ik tussen dikke rijen mensen.
Na 100km fietsen krijg ik een mentaal dipje. De benen laten zich al voelen en ik krijg schrik want er moet nog 80km gereden worden. Ik vrees dat ik nooit het einde ga halen en langzaam nemen de negatieve gedachten de bovenhand. Even twijfel ik om uit de wedstrijd te stappen, maar ik blijf doortrappen. Ik laat het tempo zakken en blijf op mijn eten en drinken letten. Mijn tweede ronde is dan ook meer dan 15 minuten trager als mijn eerste, maar langzaam kom ik er terug door. Ik wil me niet zomaar gewonnen geven.
In de wisselzone neem ik de tijd om propere kousen aan te trekken, laat me insmeren met zonnecrème en maak nog een plasje. Met een bang hart begin ik te lopen, maar het gevoel tijdens de eerste meters is meteen goed. Ik loop de eerste kilometers aan 11 per uur. Dit had ik nooit verwacht. Voor me zie ik clubgenoot Frank voor me lopen. Door een blessure kan hij helaas niet voluit gaan, maar voor mij is hij een perfect mikpunt. Van trainer Dirk krijg ik nog 3 belangrijke tips mee: eten, drinken en afkoelen. Bij elke bevoorradingspost neem ik cola en water, af en toe aangevuld met een gel en zout. Om af te koelen kap ik regelmatig een bekertje ijs in mijn triathlonpakje.
De eerste 2 ronden gaan vlot voorbij. Vooraf had ik vooral schrik van de 3e ronde en langzaam voel ik het verval komen. Toch kan ik doorbijten en het verval beperken. Ik besluit om vanaf nu de bevoorradingsposten al wandelend te nemen. Zo kan ik zeker voldoende drinken, want het is snikheet.
Vanaf halverwege de 3e ronde kan ik beginnen aftellen, maar de schrik voor een klop van de hamer blijft. Die schrik blijft zelfs tot op 1 km van het einde. Maar als ik dan eindelijk rechts mag afdraaien richting finish op de Römerberg weet ik het zeker: ik ga finishen in een knappe tijd!
Ik geniet van mijn gloriemoment op de rode loper en zie een schitterende tijd van 11u09 op het scorebord. Dit had ik nooit verwacht! Vooraf wou ik me niet vastpinnen op een tijd, maar stiekem hoopte ik op een tijd rond de 12 uur.
Na de finish word ik begeleid naar het atletendorp. Na een heerlijke douche en wat eten is het tijd om samen met de supporters te genieten van een terrasje. Rond 22u trekken we terug richting finish om de aankomst van de laatste deelnemers mee te maken. Om 23u wordt de wedstrijd officieel afgesloten met Heroes van David Bowie. Vandaag voelde ik me ook ‘hero for one day’. Maar zonder de steun van veel mensen had ik het nooit gekund:
Elke, de ITC’ers en supporters ter plaatse en alle supporters op het thuisfront.
Voor elk van jullie een dikke merci! Dit was een onvergetelijke dag.

Yes, I can!

Zondag overtrof mijn stoutste verwachtingen. Na een schitterende dag zette ik een grote kers op de taart. Na 11u09 liep ik over de finishlijn van mijn eerste Ironman.
Een uitgebreid verslag volgt de komende dagen, maar eerst nog wat nagenieten en alle emoties en indrukken verwerken.

Oef!

Vrijdagavond werkte ik mijn laatste duurloop af. Daarmee zijn alle zware trainingen in voorbereiding op Ironman Frankfurt achter de rug. Vanaf nu is het rusten en de reserves terug aanvullen.
Hoewel het af en toe mentaal en fysiek zwaar was, kijk ik met een goed gevoel terug op de voorbije 6 maanden. Ik heb genoten van de meeste trainingen en heb verschillende keren mijn grenzen kunnen verleggen.
Hoogtepunten waren de Amstel Gold Race (eerste maal solo 200km gereden), de lange fietstrainingen met de collega-ironmen en de lange duurlopen in het mooie landschap van Wortegem en omstreken.
Ik heb ook alle trainingen zonder blessures kunnen afwerken. Af en toe was er eens een klein pijntje, maar ik kon steeds blijven doortrainen.
De voorbereiding was dan ook bijna perfect. Hopelijk kan ik volgende week de vruchten plukken. De komende dagen volgt nog een voorbeschouwing op de wedstrijd zelf.

1/6/9 - Triathlon l'Eau d'Heure

Voor de laatste wedstrijd in de voorbereiding op Frankfurt trokken we naar de andere kant van het land. In het prachtige kader van les lacs de l'Eau d'Heure gaven bijna 1000 atleten een ganse dag het beste van zichzelf. Na de jeugd en de recreatieve wedstrijden in de voormiddag was het in de namiddag aan de grote jongens voor de kwart triathlon met onder ander een flinke delegatie ITC'ers aan de start.
Voor de start was ik vrij ontspannen, maar de zwemstart zorgde voor de nodige adrenaline. Zo'n start heb ik nog nooit meegemaakt. Niemand scheen te weten of we nu vanop de kant of van in het water moesten starten. Toen de referees toch nog een startlijn wouden ophangen, bleek deze veel te kort. De referees bleven treuzelen en probeerden tevergeefs de meute atleten in bedwang te houden. Uiteindelijk begon iedereen maar te zwemmen zonder dat er een officieel startschot werd gegeven. Gelukkig lag ik redelijk vooraan en liet ik me niet verrassen. Ik kon vlot opschuiven en na de eerste boei had ik vrije baan. Voor me zag ik een groepje zwemmen en met een kleine versnelling kon ik aanpikken. Zo kon ik de rest van de zwemproef vlot afwerken. De extra zwemtrainingen van de voorbije weken hebben geloond, want ik kwam als 14e uit het water samen met Pieter Vanhee en Gilles Cottyn.
Na een degelijk wissel sprong ik op de fiets voor 42km fietsen op een golvend parcours met een stevige helling van 9%. Het fietsen ging bijzonder goed en het was genieten van het prachtige parcours, alleen spijtig dat het parcours niet verkeersvrij was. Ook de laatste strook naar de wisselzone over een kiezelpad zorgde voor een gevaarlijke situatie. In de wisselzone nam ik de tijd om kousen en schoenen aan te trekken. Eenmaal op weg voor de loopproef voelde ik dat het fietsen toch heel wat krachten gevraagd had. Het lopen ging dan ook moeizaam. Aan het keerpunt zag ik heel wat gekende concurrenten vlak achter mij. Ik mocht dus zeker niet stilvallen en blijven gaan. Op de strook onverhard omhoog kreeg ik het wel zwaar, maar gelukkig stonden trainers Dirk en Pascale boven voor mentale ondersteuning. Ook de tweede ronde probeerde ik het tempo zo hoog mogelijk te houden. Gelukkig bleef de echte klop van de hamer uit, maar het bleef zwaar. Ik had 's morgens niet zoveel gegeten en betaalde daar wellicht nu de tol voor. Uiteindelijk bleek mijn looptijd nog mee te vallen (44'30"). Helaas is er nog geen uitslag met tussentijden beschikbaar zodat ik niet kan vergelijken met de concurrenten.
Deze wedstrijd zorgt in elk geval voor voldoende motivatie om er nog een paar weken stevig in te vliegen. Hopelijk kan ik dan in Frankfurt de vruchten plukken van de vele trainingsarbeid de voorbije maanden.

Met veel vraagtekens stond ik zondag aan de start van de 1/2e triathlon in Leuven. Typisch voor de eerste wedstrijd van het seizoen, maar deze keer was er meer aan de hand. De dagen voor de wedstrijd voelde ik me moe en futloos. Ik twijfelde zelfs even of ik wel zou starten. Gelukkig deed wat extra rust wonderen en voelde ik me op zaterdag al heel wat beter. Maar ik wist natuurlijk niet hoe mijn lichaam zou reageren tijdens de wedstrijd.
Met een kwartiertje vertraging mochten we de Plas induiken voor 2,5km zwemmen. Het was even wennen aan de nieuwe wetsuit en het zwemmen in open water. De koude viel al bij al nog mee en zonder heel diep te gaan kwam ik als 30e uit het water. In de wisselzone trok ik een extra fietstruitje aan, zeker geen overbodige luxe met dit weer. Op de fiets voelde ik onmiddellijk dat ik geen goeie fietsbenen had. Op de aanloopstrook richting Leuven zocht ik vergeefs naar het goeie ritme. De eerste passage bij de supporters in het centrum van Leuven zorgde voor een kleine mentale boost. Maar op de steile klim in Wilsele kreeg ik het terug moeilijk. De wind leek steeds harder te blazen. Af en toe had ik ook het gevoel met platte banden te rijden. Vooral mentaal was het moeilijk om te blijven doorgaan, zeker in de laatste ronde met de stevige tegenwind richting Leuven. Ik was dan ook blij toen ik mijn fiets in de wisselzone mocht zetten. Ik nam de tijd om mijn loopschoenen en kousen aan te trekken. In tegenstelling tot het fietsen voelde het lopen wel direct goed aan. De hartslag en het tempo zaten meteen goed. Het parcours was niet gemakkelijk: veel draaien en keren, kasseien, een stevige afdaling en enkele hellende stroken. Daardoor werd het tempo dikwijls gebroken. Toch kon ik vlot blijven doorlopen. De laatste ronde probeerde ik zelfs nog wat te versnellen. Ik kreeg het nog even lastig op laatste klim in de Naamsestraat, maar gelukkig was het laatste stuk richting finish in dalende lijn.
Toen ik na de wedstrijd mijn fiets ging halen, bleek dat mijn voorband half plat stond. Mijn vermoeden tijdens het fietsen bleek dus te kloppen. Het is natuurlijk moeilijk in te schatten hoeveel tijd ik hierdoor verloor, maar het verklaart misschien wel waarom ik geen enkel groepje kon volgen.
Toch houd ik een goed gevoel aan deze wedstrijd over. Ik liep sneller dan vorig jaar in Brasschaat, terwijl het parcours nu een stuk moeilijker was. Aan het zwemmen en fietsen moet nog gewerkt worden, maar daar hebben we nog 6 weken voor.
Z - 0:34:26 (30e tijd)
F - 2:32:25 (192e tijd, inclusief 2 wissels)
L - 1:38:21 (187e tijd)
totaal: 4:45:12 (146e plaats)

Vlammen in Brugge

Om de snelle spiervezels te prikkelen stond gisteren een loopwedstrijd op het programma. Samen met 4 collega-ITC'ers hadden we op aanraden van onze trainer voor 'Dwars door Brugge' (14,5km) gekozen.
Ik was er niet helemaal gerust in, want de dag voordien had ik nog een stevige fietstraining van dik 4 uur in de Vlaamse Ardennen gedaan. Ook het parcours oogde niet gemakkelijk met de vele kasseitjes in de Brugse binnenstad, niet direct mijn favoriete ondergrond om op te lopen.

Na een goeie opwarming zocht ik een plaatsje in het startvak. Ik dacht dat ik redelijk vooraan stond, maar toen het startschot werd gegeven duurde het toch 500m eer ik mijn eigen tempo kon lopen. De eerste kilometers gingen bijzonder vlot. Ik passeerde de 3 km net boven de 12 minuten. Ook de volgende kilometers gingen beter dan verwacht. Ik leek over de kasseien te vliegen en kon van groepje naar groepje lopen. Aan het 10-km punt was mijn wedstrijd al geslaagd. Ik passeerde er in 41'35", mijn snelste tijd ooit op 10km. Een snelle rekensom leerde mij dat een tijd rond het uur er zeker nog in zat. Er zat dus niets anders op dan het tempo hoog te houden. De laatste kilometers perste ik er nog alles uit. Aan het bord van de 14km wist ik nog steeds niet of het zou lukken. Tot op de finish bleef ik alles geven. Toen ik afdrukte en op mijn polar keek, viel het verdict - 1:00:00 YES! Mijn snelste loopwedstrijd ooit! In de officiële uitslag waren ze zelfs zo vriendelijk om 0:59:59 te noteren, goed voor een 275e plaats.

Dit was dus een meer dan geslaagde test, maar het echte werk moet natuurlijk nog komen. Komende zondag zal het andere koek zijn, want dan staat de halve triatlon in Leuven op het programma. Ik hoop in elk geval revanche te nemen voor mijn opgave 2 jaar geleden.

Clubkampioenschap ITC - deel 2

Zondagmiddag hing er rond15u30 weer flink wat spanning in de lucht aan café Abele in Izegem. De ITC-leden zouden immers onder elkaar uitvechten wie zich een jaar lang clubkampioen mag noemen. Door mijn 3e zwemtijd stond ik tussen de favorieten aan de start van de fietsproef. De een kon de spanning al beter verbergen dan de ander. Zelf stond ik redelijk ontspannen aan de start. Ik wist op voorhand dat ik na een zware trainingsweek (meer als 400km gefietst) toch geen superprestatie moest verwachten. De eerste hectometers voelde ik meteen dat de benen vandaag inderdaad niet meewilden. Het fietsen bestond uit 7 ronden van een goeie 3 kilometer, waarvan de helft met een stevige tegenwind. Op die strook moest ik telkens een paar tandjes kleiner schakelen en verloor ik teveel tijd. Enkel in de laatste ronde leek het iets beter te gaan. Het lopen daarentegen ging wel goed. Ik zat meteen in het goeie ritme en kon dit ook de hele tijd vasthouden. Ook hier had ik het gevoel dat de wedstrijd gerust wat langer mocht duren. Ik finishte de wedstrijd op een 30e plaats.
Al bij al ben ik tevreden met mijn wedstrijd. Dit soort korte wedstrijden vloekt met de duurtrainingen van de voorbije maanden en de zware trainingsweek. Die factoren maken dat ik het moeilijk had om me mentaal op te laden. Dat laatste is puur persoonlijk, want de organisatie en de sfeer waren zeker in orde!

Clubkampioenschap - deel 1

Zaterdagmiddag werd het eerste deel van het ITC-clubkampioenschap afgewerkt: 500m zwemmen in het openluchtbad van Izegem.
Ik was vooral benieuwd hoe ik de stevige fietstraining van de dag ervoor (220km) verteerd had. Het inzwemmen gaf me al een goed gevoel, dus kon ik voluit vertrekken. Na 200m voelde ik al de verzuring opkomen, maar toch kon ik mijn tempo redelijk vasthouden, want ik bleef in de buurt van Timon Carmans zwemmen. Na het laatste keerpunt zette ik nog een sprint in en kon hem zelfs nog passeren. Ik klokte af op 5'58, goed voor de 3e tijd. Ik was aangenaam verrast over mijn tijd, zo'n 6 seconden sneller dan vorig jaar. Blijkbaar rendeert mijn trainingsaanpak voor het zwemmen heel goed voor mij.
Straks starten we voor de fiets- en loopproef. Hier zal de vermoeidheid van de voorbije trainingsweken zich wel laten voelen. Ik start dus zonder grote verwachtingen en zal ook niet helemaal voluit gaan. Er staan immers nog enkele zware weken voor de boeg in functie van het grote doel begin juli.

Harder, Better, Faster, Stronger

De stilte op mijn blog staat in schril contrast met de gepresteerde trainingsuren de voorbije weken.
Zo heb ik al enkele stevige fietsritten in de benen. Een van de mooiste ritten was de toerversie van de Amstel Gold Race, het grootste wielerfeest van Nederland. Het was een heel leuke kennismaking met deze prachtige streek en. Onderweg passeerde ik bergop Michael Boogerd en reed ik 10km samen met de Japans prof Doi van de Skil-Shimano ploeg. Ik had een toffe babbel met deze heel vriendelijke kerel. De hellingen verteerde ik vlot en in de finale reed ik hellingen als de Eyserbosweg, Fromberg (mijn persoonlijke favoriet) en de Cauberg vlot naar boven.
Ondertussen is mijn wedstrijdplanning voor dit jaar rond:
2-3 mei: clubkampioenschap ITC (puur als training eigenlijk)
17 mei: 1/2 triatlon Leuven
1 juni: 1/4 triatlon L'Eau d'Heure
5 juli: Ironman Frankfurt
15 augustus: 1/4 Izegem
2 september: 1/4 Knokke
20 september: 1/4 Ieper

Druk weekend

Met nog minder dan 100 dagen te gaan tot Ironman Frankfurt worden de trainingen flink opgedreven. De conditie zit duidelijk in stijgende lijn, maar er is nog veel werk aan de winkel.

Afgelopen weekend stonden er een paar belangrijke afspraken op het programma:

zaterdag: lactaattesten met de club
De test toonde duidelijk vooruitgang sinds december. De sets van 1600 waren allemaal minstens 1' sneller dan vorige keer. Ook mijn maximale lactaat waarde lag nu een stuk hoger. Het is nog even wachten op het oordeel van de trainer, maar hij leek ook tevreden.

Zondagmorgen: testdag wetsuits Oostende
Dankzij Ann & Emilie van TriActive kon ik verschillende wetsuits na elkaar testen. Uiteindelijk is mijn keuze gevallen op de 2XU Elite (het pak waarmee Marino Vanhoenacker in 2008 zwom zoals je kan zien). Ik kijk er al naar uit om hem in open water te testenn want het gevoel in het zwembad was in elk geval veelbelovend.

Zondagmiddag: Zwemloop Wachtebeke
Na het testen sprongen we snel in de wagen richting Wachtebeke voor een zwemloopje. Het was even twijfelen of we er nog op tijd zouden geraken, maar uiteindelijk stond ik om 14u netjes klaar voor 500m zwemmen en 5km lopen. De eerste 100m zwom ik zij aan zij met Patrick Blomme (SMO). Daarna legde ik me in de voeten want hem voor blijven zou teveel krachten vragen. In zijn voeten zwom ik makkelijk mee en kon ik relatief fris aan de 5km lopen beginnen. Ik kwam als eerste uit de wisselzone, maar de eerste hectometers had ik last met de rits van mijn truitje. Eenmaal dat opgelost kon ik het tempo optrekken. De quadriceps protesteerden nog een beetje na de testen op zaterdag, maar toch ging het lopen heel goed. Ik voelde dat enkele atleten op mijn hielen zaten, maar uiteindelijk moest ik slechts 3 man laten voorgaan. Helaas hebben ze blijkbaar een verkeerd nummer genoteerd aan de aankomst, want ik kom niet in de officiële uitslag voor.
Zwemtijd: 6'44 (zelfde tijd als in de wintertriathlon enkele maanden geleden, maar nu met veel meer overschot)
Looptijd: 21'28 (inclusief wissel)
Totaal: 28'12""
Plaats: 14 / 56
Een mooi resultaat dus!

Om het weekend helemaal sportief af te sluiten, reed ik nog met de fiets van Wachtebeke terug naar huis. Langs de Schelde kon ik zo nog wat nagenieten van het deugddoende weekend en het zonnetje...

Goe bezig

Hopelijk laat mijn interne GPS mij zaterdag niet in de steek zoals bij het schrijven van mijn vorig bericht. Het moet dus eigenlijk Go East zijn. Goe bezig...

Go West

De basis van trainen voor een Ironman is simpel: zoveel mogelijk kilometers maken. Daarvoor moet je soms creatief zijn. Zo kan je bijvoorbeeld sommige verplaatsingen met de fiets doen ipv met de auto. Daarom ga ik zaterdag met de fiets vanuit Wortegem naar Linden rijden. Leuk idee, maar langs welke route? De E17 en de E40 zijn verboden terrein voor fietsers. Gelukkig zijn er enkele hulpmiddelen hiervoor: internet, GPS en de fietsknooppunten. Zo ben ik er in geslaagd om een mooie route uit te stippelen:
Met behulp van de knooppunten moet ik van Wortegem tot in Aalst geraken. Daar kan ik blijkbaar de 'leirekensroute' op, een oude trambedding die me tot in Steenhuffel zou moeten brengen. Langs Londerzeel en Kapelle-op-den-Bos zou ik dan in Mechelen moeten geraken. Van daar kan ik dan langs de Vaart tot Leuven rijden. Na 130-140km zou ik dan in Linden moeten aankomen. Wie tips ivm de route mag het altijd laten weten!
Op papier lijkt het doenbaar, hopelijk valt het in praktijk ook mee. Ik wens in elk geval 1 ding: een stevige westenwind zoals tijdens het voorbije weekend.

Update februari

De maand februari is weer voorbij gevlogen. Ik heb stevig getraind (en daardoor niet op deze blog geschreven). De trainingen verliepen zeker de laatste weken zoals gepland. Alleen vandaag kwam een lichte verkoudheid roet in het eten gooien tijdens de ITC-cross in het Sterrebos, normaal een perfecte test voor de loopconditie. Mijn benen wilden wel, maar de ademhaling sputterde tegen. Uiteindelijk liep ik 1 minuut trager dan vorige keer, watal bij al nog meevalt. Ik had erger verwacht.
Ook bij het fietsen deze namiddag had ik nog wat last van mijn verkoudheid. Mijn hartslag lag zo'n 10 slagen hoger dan normaal. Toch maakte ik een mooi tochtje door de Vlaamse Ardennen. Op de Eikenberg heb ik de renners van de Omloop opgewacht. Het was weer schitterend om zo'n koers van dichtbij te beleven. Nu de koers terug in het land is, kan de lente echt beginnen!
Hopelijk ben ik snel van die verkoudheid verlost en kan ik er in maart terug stevig invliegen.

Skiën

Vorige week stond er maar 1 sporttak op mijn programma: skiën van 's morgens tot de late namiddag. Het klinkt misschien raar in de voorbereiding op een volledige triathlon, maar ik doe het veel te graag om dit te laten schieten (zeker nu ik het stilaan goed onder de knie heb).
Voor de ski-liefhebbers kan ik trouwens het skigebied van Veysonnaz-Verbier zeker aanraden: les 4 vallées
Direct na de skireis stond al de eerste gezamenlijke fietstraining op het programma. Het eerste uur zat het skiën nog duidelijk in de benen, maar naarmate de kilometers vorderden voelden de benen steeds beter.
En zo zit ik al terug volop in de normale trainingsroutine...

6 months to go

Nog exact 6 maanden tot IM Frankfurt. Het aftellen kan dus beginnen.
Er is maar 1 voordeel: de temperatuur zal de komende maanden alleen maar stijgen.
Gelukkig maar, want het is geen pretje om in deze vrieskou een lange duurloop af te werken. Gelukkig is er genoeg goesting en motivatie om na het werk de loopschoenen aan te trekken en mijn loopkilometers af te haspelen. En met het juiste muziekje wordt zo'n tocht door het donker zelfs nog leuk...

Bye Bye 2008, welkom 2009

2008 behoort ook alweer tot de geschiedenisboeken. De laatste weken van het jaar heb ik vooral aan mijn basisconditie gewerkt. Het laatste weekend was stevige kost om af te sluiten: op zaterdag een lactaattest lopen bij ITC, gevolgd door de eindejaarscorrida in Leuven op zondag.
Ik ben tevreden over mijn test, maar het is nog wachten op het verdict van de trainers. De lactaat-waardes leken me in elk geval een stuk beter dan bij mijn fietstest 2 jaar geleden.
De eindejaarscorrida in Leuven is ondertussen onze klassieke afsluiter van het sportjaar geworden. Ook afgelopen zondag waren we weer van de partij voor 3 rondjes door de Leuvense binnenstad. Door de koude en beetje stijve quadriceps ben ik niet voluit gegaan, maar met een tijd van 56' ben ik tevreden.
Deze week wordt het nog beetje puzzelen met de trainingen, maar vanaf volgende week starten we volop met de voorbereiding op de Ironman.
2009 zal dus een jaar worden waarin er grenzen moeten verlegd worden

Moddervreten in Wachtebeke

De modder is ondertussen weggespoeld, dus tijd voor een verslagje van mijn belevenissen van vandaag. Ik had me begin oktober ingeschreven voor de wintertriathlon in Wachtebeke. Toen lagen de velden en bossen er nog droog bij. Dankzij de sneeuw en regen van de afgelopen weken was het domein van Puyenbroeck echter veranderd in een modderpoel. Voeg daar een temperatuur van 3° aan toe en je hebt alles voor een stevige conditietest.
De 500m zwemmen ging na een te snelle start beetje moeizaam, maar gezien de tijd van het jaar kan ik wel leven met een tijd van 6'44". Dan was het zaak om warm te blijven tot de start van de fietsproef. Na een korte opwarming op asfalt vloog de modder ons al snel rond de oren. Op training blokker ik meestal op modderstroken maar nu kwam ik er redelijk vlot door. Helaas kreeg ik op het einde van de eerste ronde af te rekenen met een haperende ketting. In de tweede ronde moest ik hierdoor verschillende keren voet aan de grond zetten. De laatste modderstrook moest ik grotendeels al lopend doen. Ik was dan ook tevreden dat ik in de wisselzone was en de loopschoenen mocht aantrekken. Ik had al veel krachten verbruikt en de aangekondigde 5 km bleek minstens een kilometer langer, maar toch kon ik een constant tempo lopen. Het moet zelfs een van de eerste keren zijn dat ik mijn plaats na het fietsen (58e) kon behouden tot aan de finish.
Ondanks de zware omstandigheden heb ik van dit wedstrijdje genoten, maar het vele kuiswerk achteraf is er toch beetje teveel aan.
uitslag

Ready to go

Het trainingsschema voor de komende weken ligt klaar, de MP3 speler is weer gevuld met een verse lading 'vleugels-gevende' loopmuziek en de goesting is helemaal terug.

Op naar 5 juli !!

Stilaan...

Stilaan trek ik de trainingen terug op gang na een rustige septembermaand. Op het programa staan vooral rustige looptrainingen en mountainbike tochtjes. Sinds vorige week heb ik trouwens een nieuwe compagnon. Elke heeft immers ook de smaak van de VTT's te pakken. In elk geval is het de bedoeling om binnen enkele weken terug in het normale trainingsritme te zitten. Ik heb ook al enkele wedstrijdjes uitgekozen om de komende wintermaanden door te komen. Zo start ik op 30 november in de Wintertriathlon van Wachtebeke. Het zal de eerste keer zijn dat ik met mijn mountainbike een echte wedstrijd rijd, dus benieuwd wat het zal geven. Ook de eindejaarscorrida in Leuven op 28 december staat terug op mijn programma. Tussenin zal ik hier en daar nog een loopwedstrijd hier in de streek meedoen.

Voorbeschouwing Ironman Hawaii

Elke triatleet denkt deze week maar aan 1 ding: de Ironman in Hawaii komende zaterdag.
Ik denk dat het een spannende wedstrijd zal worden. Vorig jaar gebeurde er eigenlijk niet veel in het zwemmen en fietsen, maar nu zal het anders worden denk ik.
Enkele snelle zwemmers (oa Andy Potts, ex-zwemmer en tot nu vooral actief op de Olympische afstand) zullen snel proberen het verschil te maken. Ook op de fiets is het uitkijken naar enkele hardrijders: Stadler, Sindballe, Lieto, Vanhoenacker, ... De snelle lopers (McCormack, Alexander, ...) zullen dus niet in een zetel naar de start van de marathon gebracht worden.
Naast de strijd voorin kijk ik ook uit naar de prestatie van mijn clubgenoot Philip Pinket. Ik heb samen met hem de overstap van reddend zwemmen en recreatief fietsen naar triathlon gezet. Het is fantastisch om te zien welke progressie hij gemaakt heeft en de droom van veel triatleten kan waarmaken. Het is voor mezelf ook een stimulans om te proberen mijn sportieve grenzen te verleggen. Ik zal dan ook zaterdagnacht aan mijn PC gekluisterd zitten en duimen voor prachtige Belgische resultaten.